در نهمین قسمت از ویژهبرنامه «هژمونی جمهوری اسلامی»، نیما شهسواری به سراغ یکی از حیاتیترین و در عین حال انتزاعیترین ارکان سلطه این نظام میرود: «امام زمان».
چرا جمهوری اسلامی خود را «دروازه ظهور» مینامد؟ در این اپیزود، تحلیل میشود که چگونه مفهوم انتظار، از یک باور مذهبی به یک ابزار سیاسی برای تولید «انفعال» و «بردگی مدرن» تبدیل شده است. نیما شهسواری تبیین میکند که نظام با گره زدن بقای خود به ارادهای ماورایی، هرگونه مسئولیتپذیری در قبال فقر و ظلم را از میان برده و خود را نایبِ برحقِ خدایی میداند که اعتراض به او کفر مطلق است.
در این قسمت، به تناقض میان «عدل الهی» و «سکوت در برابر ظلم» پرداخته شده و فاش میشود که چگونه حاکمیت از عطشِ انسان برای معنا، جهت تثبیت استبداد قدسی خود بهره میبرد.
نسخه کامل صوتی و متنی در وبسایت «جهان آرمانی»:
https://idealistic-world.com/podcast/
No comments!