از «مکس تاکتیکی اجباری» تهران در زمینه غنی سازی اورانیوم تا «تنظیم دوز کنترل گری» جمهوری اسلامی بر جامعه

خیلی‌ها می‌گویند امروز در ایران با یک «دوگانگی» روبه‌رو هستیم: از یک طرف نشانه‌هایی از نرم‌تر شدن محدودیت‌های ظاهری مثل حجاب اجباری در بعضی شهرها دیده می‌شود، از طرف دیگر گزارش‌ها از تشدید سرکوب سیاسی و امنیتی خبر می‌دهند. این استراتژی هم‌زمانِ نرمش اجتماعی و سخت‌گیری سیاسی را چگونه باید تحلیل کرد؟ آیا این وضعیت در بلندمدت به کاهش تنش کمک می‌کند یا نارضایتی را عمیق‌تر خواهد کرد؟