فصل نود و سوم | اتاقک اعتراف

نوز هم یک اتاقک مخصوص اعتراف در عبادتگاه در قلب کوپرز چیس هست. حالا از آن به عنوان محل نگهداری مواد تمیزکننده استفاده می شود. جویس به الیزابت کمک کرده بود تا آن را خالی کنند، جعبه های مواد تمیزکننده کف را روی میز عشای ربانی چیدند و مرتب پشت عیسی چپاندند. الیزابت کل آن جا را مثل دسته گل کرده بود، حتی نرده های جلوی دریچه اتاقک را هم برق انداخته بود. برای حسن ختام، یک جفت کوسن هم روی صندلی های تمام چوب می گذارد. الیزابت در زمان خودش بازجویی های زیادی انجام داده بود و آدم های زیادی را به نوعی به سزای اعمال شان رسانده بود. اگر نوارهایی هم از این مصاحبه ها بود، مدت ها بود که دفن، پاک یا سوزانده شده بودند. حداقل الیزابت که مشتاقانه امیدوار بود چنین شده باشد. وکیل؟ نه. دادرسی؟ قطعا نه. فقط هر چه که سریعتر جواب میداد. اصلا خشونتی در کار نبود، این سبک الیزابت نبود. او می دانست که این اتفاق هر از گاهی رخ می دهد ولی هیچ وقت مؤثر نبوده است. راه حلش روان شناسی بود. همیشه چیزهای دور از انتظار را امتحان کنید، همیشه از یک زاویه نزدیک شوید، همیشه به صندلی تان تکیه بدهید و با حوصله منتظر بمانید تا همه چیز را بگویند؛ طوری که انگار کل روند در وهله اول ایده خودشان بوده است. خب برای این کار شما همیشه به یک زاویه و چیزی دور از انتظار نیاز داشتید. چیزی سفارشی. مانند دعوت یک کشیش برای اعتراف.

---

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.